Met een rugzak en racefiets door Arnhem, dit is het ambulante werk van Selma

Selma werkt als ambulant begeleider bij Jados in regio Arnhem. Na een sabbatical waarin ze een solo trektocht maakte, koos ze bewust voor een functie waarin vrijheid en één-op-één contact centraal staan. In dit blog vertelt ze hoe haar werkdagen eruitzien, wat intervisie haar brengt en waarom “Samen in ontwikkeling” voor haar meer is dan een slogan.

Over mij

Hoi! Ik ben Selma en ik woon in Arnhem-Noord. In mijn vrije tijd houd ik me bezig met zangprojecten en ben ik het liefst zoveel mogelijk buiten – winterkamperen vind ik bijvoorbeeld heerlijk. Mijn voormalig teamleidster maakte het mogelijk dat ik zes maanden mocht doen wat ik het liefste doe: een solo trektocht maken. Op dit moment ben ik bezig om mijn avonturen vast te leggen in een boek.

Vijf jaar geleden begon ik bij Jados, toen nog bij Stumass en Capito (locatie BW Arnhem), als zwangerschapsvervanging. In de jaren daarna heb ik op verschillende plekken binnen de organisatie ervaring opgedaan. Zo viel ik in bij de AF en werkte ik op het centraal kantoor als officemanager. Ik wilde eigenlijk altijd ambulant begeleider worden en in eerste instantie kon dit alleen gecombineerd. 

Na mijn sabbatical ben ik sinds een jaar volledig ambulant gaan werken. In deze functie kan ik iets van de vrijheid van het reizen vasthouden. Ik werk één-op-één met cliënten en kan me echt gericht op hen focussen. Dat past goed bij mij. Inmiddels werk ik met veel plezier in het ambulante team in Arnhem, dat volop in ontwikkeling is.

Mijn werkdag op de racefiets

Mijn week bestaat uit veel vaste afspraken. De cliënten die ik wekelijks of tweewekelijks zie, spreek ik bij hen thuis of op kantoor. Ik cross op mijn racefiets van Noord naar Zuid, met een grote rugzak gevuld met mijn laptop, powerbank, regenkleding, eten en een thermosfles met thee want je weet maar nooit hoe een dag loopt.

In de ochtend check ik mijn WhatsApp en mail en vertrek ik naar mijn eerste afspraak. Meestal heb ik vier tot zes cliënt afspraken per dag, afhankelijk van hoe ver ik moet fietsen. De cliënt die het verst weg woont, is een half uur fietsen. Die afspraak probeer ik slim te combineren met andere bezoeken in omliggende wijken. Op dinsdag ben ik op de doorstroomlocatie, waar cliënten wonen die vanuit BW zijn verhuisd naar een zelfstandig appartement of studio. Als het lukt, zie ik daar drie tot vier cliënten op één dag.

Samen werken we aan specialistische doelen waarmee de cliënt via de gemeente bij ons is aangemeld. We trekken letterlijk samen de agenda’s open en bepalen hoe we het traject vormgeven.

Wat het werk waardevol én uitdagend maakt

Wat ik het meest waardevol vind, is de vrijheid om samen met de cliënt de begeleiding vorm te geven. Ik hoef niet steeds rekening te houden met een teamplanning, maar kan echt aansluiten bij wat iemand nodig heeft.

“De vrijheid om samen met een cliënt het traject vorm te geven, dát maakt ambulant werken voor mij zo waardevol.”

Tegelijkertijd zijn er uitdagingen. Suïcidaliteit is bijvoorbeeld een complex thema, net als het omgaan met het netwerk van een cliënt. Soms kom je erachter dat een hulpvraag meer vanuit ouders komt dan vanuit de cliënt zelf. Dat vraagt om open en soms ingewikkelde gesprekken. Ook confronteer ik cliënten met gewoontes die niet helpend zijn. En soms besluiten we samen dat iemand nog niet toe is aan ambulante begeleiding en ronden we een traject vroegtijdig af.

Ik zoek tegenwoordig sneller de samenwerking op met de wijkcoach, omdat zij opdrachtgever zijn en meedenken over de casus. Dat helpt om samen tot passende keuzes te komen.

Intervisie: leren over jezelf

Intervisie doe ik samen met meerdere teams. Dat maakt het juist interessant: een werkcoach maakt andere dingen mee dan een woonbegeleider. Die verschillende perspectieven verrijken mijn blik.

Wat intervisie mij vooral oplevert, is zelfinzicht. Het gaat vaak over je eigen overtuigingen, ervaringen en zelfbeeld: eigenlijk over je eigen levensverhaal. In mijn beginjaren bij Jados vond ik het spannend om me zo bloot te geven. Nu kan ik soms niet wachten tot de volgende bijeenkomst. Met een caseload van 18 cliënten loop ik wekelijks tegen persoonlijke thema’s aan.

“Intervisie heeft me geleerd dat goede begeleiding begint bij jezelf durven aankijken.”

Een concreet voorbeeld is het thema begrenzen. Door intervisie heb ik geleerd mijn persoonlijke grenzen beter te bewaken, bijvoorbeeld bij het plannen van afspraken. Dat geeft rust en duidelijkheid, zowel voor mezelf als voor de cliënt.

Samen in ontwikkeling

Voor mij betekent “Samen in ontwikkeling” wederkerigheid. We onderzoeken samen hoe we het traject vormgeven. Soms duiken we in theorie of modellen, maar ik verwacht ook motivatie van de cliënt om zelf actief met doelen aan de slag te gaan. Samen bedenken we wat diegene in de komende week kan oefenen of uitproberen.

Begeleiding op maat begint al bij de locatie: we spreken af waar de cliënt zich prettig voelt. Tijdens gesprekken signaleer ik wat er nodig is. Dat kan betekenen dat we even naar buiten gaan om spanning te reguleren, een muziekje opzetten of gedachten uitschrijven.

Als het contact tijdelijk moeilijk is, zoek ik naar een laagdrempelige manier om weer aan te sluiten. Bijvoorbeeld door samen te wandelen in het Sonsbeekpark of even naar de supermarkt te gaan – twee vliegen in één klap. Met één cliënt bel ik tijdelijk wat vaker in de week. Het gaat erom dat je blijft zoeken naar wat werkt.

De samenwerking met collega’s verloopt heel natuurlijk. We verschillen niet enorm in persoonlijkheid en dat maakt het makkelijk schakelen. Ik voel me gehoord en gesteund wanneer mijn leidinggevende terugkoppelt wat er met mijn wensen of behoeften is gedaan.

Wat mij energie geeft

Ondanks de uitdagingen krijg ik veel energie van de samenwerking: met het netwerk van cliënten, met wijkcoaches, maar vooral met collega’s tijdens intervisie. Ik ben altijd benieuwd hoe een ander naar een situatie kijkt. Ik houd van sparren en probeer waar mogelijk ook luchtigheid te brengen, bijvoorbeeld in de wandelgangen met een cappuccino erbij.

Als ik terugkijk op mijn tijd bij Jados, neem ik vooral het vertrouwen mee in wat ik doe en de gelijkwaardigheid die ik ervaar vanuit de organisatie en collega’s. En natuurlijk de vele pure ontmoetingen en verhalen van cliënten. Die maken dit werk voor mij bijzonder.